به نام انکه پر پرواز داد

زندگی دفتری ازخاطره هاست...

یک نفر در دل شب ؛یک نفر در دل خاک؛یک نفر همدم خوشبختی هاست ؛یک نفر همسفر سختی هاست...

چشم تا بازکنیم عمرمان میگذرد...!!!

                   ما همه همسفـــــــــــــــــــــــــــــــریم.....

                         به نام یگانه معبود بی همتای پاک سرشتان و نیک اندیشان

سلام بر همه آنهائی که دررودزندگی رهگذرند واز کنار کلبه جامانده در این سرای مجازی من عبور می کنند..

باشدکه مطالب هرچند مختصر ودلنوشته من اندک خاطری مهر ودوستی بر روانشان جاری سازد..

بالاخره بعد از گذشت حدود هشت ماه از دلنوشته آخرم به خاطر رویدادی قشنگ وزیبا که مسبب اصلی

و زدن تلنگری بر دلم شد و جلائی به قلبم داد و ذوقم را شعله ورکرد دوباره آمدم...

آمدم....

آمدم تا بگویم اندک زمانی نبودم اما یادتان همیشه ماندگار درذهن ودعای خیر بدرقه راهتان می کردم..

در این زمان محدود وپر از مشغله ام آمدم ...

آمدم تا از وجودم فریاد سر بر آورم که ...

           تا ابدیت هست .....

                                               زندگی جاریست....

وبرنده واقعی آن است که در این وادی دانه مهرومحبت و نیکی بر رود زندگانی افشان کند تا رود روان

همیشگی  آنرا به ابدیت زندگانی برساند که...

 ....فراموش نشود مهر ومحبت همیشه در هر صبحگاهان  درحال شکوفه دادن  است!!

وآنان که دیده گانشان پر ازمعنویت خدائیست شکوفه های خوشبو و زیبایش را می چینند و به

همنوعانشان هدیه میدهند و اینچنین است که این معادله به حقیقت می پیوندد که..

     زندگی زیباست ای زیبا پسند ...

                                       زیب اندیشان به  زیبائی میرسند...!!

پس دقایق سپری شدن  لحظه های قشنگ زندگی را با زیبائی فکر و اندیشه وعرفان ومعنویت بگذرانیم تا به سر منشاء چشمه زلال حقیقت وعشق بی کران الهی برسیم....انشاءا...

واکنون...!

               مهمتر از همه !

حریم لحظه های تنهائی ام در بندگی اش را شکستم!!وخودم رابه ماورای عشق رساندم!...

    چه زیبا وچه با شکوه وجلال ...

                                          چه زیبا محفلی برای تمرین درک عشق معبود!

                   کجا!!!!!!

آنجا که عشق الهی آمیخته با عشق به همنوعان در هم گره ای عظیمی ایجاد میکند...

     وتضمین رسیدن به جوار الی ا.. را میسر میکند..

عشق زمینی پرتوئی از نگاه خداست به بنده عاشق اش...

عشق زمینی پلی به سوی رنگین کمان معرفت...

ودر پایان ......

                عشق زمینی ..

                   بالی برای پرواز به سوی عشق ازلی ..

اگر!!!!

                    دریابیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم!!

واما...

                    بریم سر اصل مطلب...

مهمترین چیزی که امشب باعث شد بعد از مدتها بیام  به محفل مجازیم چیزی نبود جزء..                  

  یه تبریک بی غل وغش به کسی که تمام سختیهاوپیچ وخم های جاده عشق را به جان ودل خرید وهمسفر لحظه هایم شدتا هر چه بیشتر وبیشتر لحظه هایمان را خدائی ترودرک از عشق معبود را در دلمان شعله ور تر کنیم ..

انشاءا.. که سربلند از این جاده زیبای پر از معنویت درجوار الی ا.. حاضر شویم و بر خود ببالم که مرواریدی به نام عشق را سرمایه معنوی ام قرار داد...

ودر این لحظه بهترین تبریکات را نثار کسی میکنم که لیاقت همسفری با خودرا در این جاده لذت بخش زندگی برای من به ارمغان آورد و خدای را هزاران بار به خاطر ارزانی بهترین هدیه زندگی ام شکر وسپاس میکنم ....

                         باشد که قدردان ولایق  این همه لطف باشم...

 مهربانم...

امروز مورخ ۲۲/۰۸/۸۹روزی ایست که خداوند بی همتا وجود گرانبهایت رابه عرصه گیتی رهسپار کرد وتقدیرت را بر آن دانست  و میدانست همچون منی توان وقدرت در رسیدن به کویش جزء یاری شما رانخواهم داشت پس مهر یاری من بر پیشانی ات انداخت تا مکمل هم شویم و کوله بارمان را پر از معرفت ومعنویت کنیم و دوبال برای رسیدن وبرگشتن به آغوش پر مهر همیشگی اش و ثابت کردن بندگی  در جوار حضرتش  باشیم...آمین

               همسفر جاده عشق ام...

امشب اومدم تا ازراه دور کمترین هدیه ای را که میتونستم ودر حد اندک توانم بود با تمام عشق بهت تقدیم کنم واون چند کلمه بیشتر نیست ..

                                                اینکه.....

                        تولدت    مبارک

انشاء ا.. که سالهای سال دست در دستان هم  محکم واستوار در مسیر زندگی ثابت قدم و آهسته وپیوسته در مسیر عشق الهی حرکت کنیم وهریک مکمل دیگری جهت رسیدن به کمالی الی ا.. باشیم..

                                       آمین یا رب العالمین

خدایا بگیر هرآنچه تورااز من میگیرد..

                          بارالها بده هر آنچه تورا به یادم می آورد..

              تادلنوشته دیگه ...       یا حق                               

                                                                                              گلستانه

...

چشمانم را بر بلندای افق نگریستم.....

آیا!!افق در من پیداست....

آیا!! نور تا بخواهداز افق بر من بتابد کارم به تاریکی نمی

انجامد...

آیا!! می توانم روزی افق را ببینم....

یاکه!!!

نمی دانم ...!!

بار پروردگارا...بنده ای خلق کردی که در آفرینش خود

مبهوت است..

سردرگم است....

حیران است....

سراسیمه از بازی روزگار....

به چه می انجامد....

چه می کند این بنده با خود!!!!

به کدامین سو خود را رها کرده!!!

درست می رویم...

یا که به بیراهه!!!....

آه خدای من ...چه کنیم!!؟؟؟؟

چه کنیم که هر آینه اشک در چشمانمان جاریست ...

وفراق تورا....انتظار....انتظار...انتظار....

خدایم ..مولایم..نمی توانم...نه !

نمی توانم.....

نمی توانم آرامش را در وجودم بیابم...

نگرانم...

دلم...فکرم...وجودم ...پر از پریشانی...

که چه خواهم شد...چگونه خواهم زیست در این دنیای

وا نفسا..

در این آشفته بازار....

تو خود می گوئی...الا بذکرالله تطمئن القلوب...

می گویم!!!

اما....!!!

کافی نیست خدایم...

قانع نمی شوم...

تا دستانت را در دستانم حس نکنم آرامش نخواهم

داشت...

پس به سوی نورت ما را رهسپارکن...

و....  

دستانت را به من بنما تا بگیرمش... 

مهربان یکتای بی همتای عالم...

بندگانت را درامتحان سخت وطاقت فرسای زندگی

سربلند بیرون بدار..

                                                                       "گلستانه"

می نویسم.......

از چه..و...ازکه...؟؟؟؟

از احساس پاک و از انسان بی ریاوعاشق....

از آنان که چه زیبا معبودشان را پیدا کردنند...

از آنان که چه عاشقانه به در گاهش عشق ورزی می کنند...

از آنان که چه با عطوفت دست همنوعانشان را می گیرند و آنان را در جشن لذت بخش همیشگی

وپایان ناپذیر خودشان شریک می کنند....

چه زیباست شریک در عشق ورزی....

وچه پاک است عشق الهی ....

وچه زیباست عشق الهی آمیخته با همنوعان....

پس بیائیم همدیگر را دریابیم...!!!!!

شاید...

من....

                   تو......

لحظه ای دیگر نباشیم تا عشق ورزی کنیم....

وسبد عطوفت را نثار هم....

خار ها هم گناه نکردند که در زمین روئیدن....!!!

شاید....شاید ...

  .........شاید آب از کنارشان گذر نکرده...!!!

بیائید گذر آب را هم از کنار خارها بگذرانیم...

شاید آنها دوباره زنده گردنند....

اصلا" خدارا چه دیدی ....

شاید خارها هم گلی از خود بروز دهند ....که!!!!!!!!!

که... از آلاله ها زیباتر ....

آنگاه چه گلستانی می شود دنیا....

چقدر زیبا می شود دید...همه چیز را...

به شرط آنکه چشمهایمان را شستشو دهیم ....

با.......باران........

             عشق هدیه زیبای خداوندی به بندگان پاک و عاشق

                                                                                       "گلستانه"

                        حسین (ع)    

                                                                                         بگویم....

                         اما....

چیزی به جزء سکوت برلبانم جاری نگشت...!!!!

        خدایا بگیر هر آنچه تورا ازمن می گیرد...

                         بارالها بده هرآنچه که تورابه یادم می آورد...

                                                     "گلستانه"

        آقا ابا عبدا.. الحسین (ع ) 

برشیعیان واقعی آن حضرت ......

              تسلیت باد...

ما رو هم از دعای خودتون در این ایام پر برکت بی نصیب نگذارین...

اینجا کلیک کنید...

==================================

سلام...

شما فکر میکنین اگه ما مردم ایران زمین یه مورد دیگه با مضمون این

جمله ..دهمین ویا بهتر اولین جمله...

{ایمان حقیقی به خدا}

...........بهش اضافه کنیم

اونوقت می دونید ایران ماچی میشه؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!

منبع :http://zhale-m.blogfa.com/

                                                               "گلستانه"

قبل از هر چیزی باید یه معذرت خواهی داشته باشم !!

به خاطر دیر آپ شدنم ... واقعا ببخشید این روزآ خیلی مشغله کاریم زیاده ...

راستش فکر کنم این متن خیلی زیاد شد ولی نخونین از دست دادین چون یه

جورائی همچین اتفاقاتی توی زندگی خیلی کم پیش میاد...

به هر صورت انتخاب حق شماست

بذارید یه خاطره خیلی خیلی خوبی که همین چند وقت اخیر برام رخ دادوبراتون

تعریف کنم...

جونم براتون بگه که روزگاری پیش در خطه شمال ایران مازندران نامدار در شهر

ساری مشغول جمع کردن اندوخته علمی بودیم(البته نمی دونم کجای کیسه

سوراخ بود که الان چیزی از اونآ؛ توی مخم باقی نمونده...خوب پیریه وهزار درد )

خلاصه :نتیجه تحصیل آشنا شدن با چند تا دوست گل بود که محمد آقا از

اصفهان؛آقا مهدی از مشهد؛داش مرتضی از همون شمال چمستان قسمت نور؛

وحمید آقا هم از اراک که با همدیگه خوابگاه دانشجوئی رو ترک کردیمو رفتیم یه

ویلای کوچیک در ۵ کیلومتری ساری توی یه باغ پر از پرتقال وتامسون و ..اجاره

کردیم بگین چقدر!باور نمی کنین ماهی ۲۰۰۰۰ تومان ،آره واقعا" راستش

نمی دونیم چی شد که صاحب خونه گفت یه جورائی ازتون خوشم اومده و به

خاطر اینکه خونه خودم داخل شهر ساری یه می خوام هم ویلام توی باغ خالی

نباشه و هم شما اونجا مواظب باغم هم باشین البته بگم نگهبان نبودیم آ..

خلاصه ما هم از خدا خواسته و ۵ تا آدم اهل طبیعت انگار یباره همه برق گرفته

گفتیم قبول ..خلاصه جای شما ها خالی روزگاری بود آ...هم از طبیعت قشنگ و

سرزنده شما ل استفاده بردیم و هم از دوستان گلم که واقعا" بعض شما نباشن

خیلی با معرفت ویه جورائی هم اخلاقامون با همدیگه جور بود وخلق وخوی

همدیگه رو شناخته بودیم وبه قولی با هم ست شده بودیم...وبعد از

گذشت زمان های طولانی این دوستی همچنان برقراربود توسط تلفن ..بگذریم...

                                 پنج سال گذشت ...

          ""البته ببخشیدا خواهشن با مرگ و موت واینا اشتباه نگیرین!""

 امروز شنبه  88/07/25 آقا مرتضی از شمال بهم زنگ زد گفت احتمالااواخر

هفته بیاد اصفهان...من هم خوشحال شدم وگفتم منتظرت هستم  و بعد

خدا حافظی وقرار شد دوباره اوکی رو بده ...روز چهار شنبه محمد زنگ زد و

گفت مرتضی بهش زنگ زده و گفته کاشانم وتا شب میان اصفهان و یه

جورائی هاج وباج بودو می گفت انگار رفتار مرتضی عادی نبود وانگاری سرکاری

بود ..به هر صورت من به محمد آقا گفتم اگه اومد اصفهان بعد از اینکه خستگی

در آوردن باهمدیگه حرکت کنن به شهر ما(سمیرم :شهر کوهساران وچشمه

ساران وشهر عاشقان طبیعت)حالا نگین اینم از آب گل آلود ماهی گرفت و

شهرشون رو به رخ ما کشید ولی خدائی جاش بود که معرفی کنم آ ؛نه!!

بگذریم روز پنج شنبه ساعت ۴ بعد از ظهر محمد زنگ زد و گفت مرتضی همرا ه با

خانومشون و آقا پارسای کوچولوی بامزه دیشب تشریف آوردن اصفهان وشب

ساعت های ۸-۹حرکت می کنن ومیان به شهر ما...و من هم خوشحال شدم و گفتم منتظرم و ..خداحافظی..

راستش کارم هم که یه خورده شلوغ بود مجبور شدم وایسم شرکت تا ساعت ۷

شب که حول وهوش همین ساعت آقا مرتضی زنگ زد و گفت من سمیرم هستم و من هم که ساعت ۱۱-۱۲ منتظرش بودم یه باره جا خوردم و گفتم وایسه الان اومدم...خلاصه دست پا چکی سوار ماشین شدم و توی جاده با هاش تماس گرفتم و گفتم سریع دارم میام همونجا وایسین..اونم گفت عجله نکن من دارم چند تا نون داغ می گیرم(بنده خدا می دونست چون خودم تنهاتوی خونم هیچ خبری از شام نیست واگه به داد خودشون نرسن اونموقع ....)

من رسیدم شهر که با تلفن آدرس دقیقی که وایساده بودن رو گرفتم رو می رفتم ویه جورائی بودم و یه حال عجیبی چون بعد از گذشت ۵ سال خیلی دوست داشتم دوباره مرتضی رو ببینم و....

قلبم شروع کرده بود به تاپ تاپ زدن وهر لحظه منتظر دیدنش ...تا اینکه رسیدم به محل مورد نظر وچشم چشم کردم دیدم آقا مرتضی ۲۰ متر جلوتر منتظر من بود و اونم مثل من شاید همین حسو داشت ..خلاصه رفتم و فوری از ماشین زدم بیرون و همدیگه رو با حس عجیبی بغل گرفتیم و اونم چون یه سر وگردن از من بلند تر بود منو بلند کرد و همینطور در آغوش فشار میداد و رها نمی کرد وحس کردم که یه چیزی عادی نیست ...

خلاصه ....بگین چی شد....

اگه بگم شما هم حس عججیبی پیدا می کنین و شاید یاد دوستان عزیزی که سالهای سال  با همدیگه دوست بودین و الان در کنار شما نیستن بیوفتین...

یه باره مرتضی منو گذاشت پایین و حس کردم پشت سرم کسی هست ...

فکر می کنین کی بود....

آره یه باره برگشتم و دیدم ...به به ...چی شده ...کیا هستن...وای ...زبونم بند شده بود ونمی دونستم چی بگم محمد از اصفهان؛مهدی از مشهد؛حمید از اراک ...و...باور نمی کنین تا حالا توی عمرم اینجوری به قولی سور پرایز نشده بودم...واصلا" همینجوری داشتم همه رو نگاه می کردم بدون اینکه چیزی بگم ...

و یباره گفتم ای ول بابا شما دیگه کی هستین ؛باور نمی کنید حسی که اون لحظه برام پیش اومد اوج دوستی ورفاقت چند تا از بنده های خوب خدا که عشقشون دوستی ویکرنگی بود رو به نمایش گذاشتن و باعث شد تا یکی از بهترین لحظه های عمرم رو ثبت کنم و یکی یکی همدیگه رو توبغل گرفته بودیم و کم مونده بود که گریم بگیره ومرتضی گفت درکت می کنیم میدونیم الان چه حالی داری این بلا هم یکی یکی به سر ما اومد ......

وچند قدم اون ور طر هم خانوم آقا مرتضی وآقا مهدی وآقا حمید توی ماشین نشسته بودن و بعد از خوش آمد گوئی واین حرفا خلاصه ....معلوم شد که مهدی همراه خانومشون  از مشهد رفته بودن  شمال  و آقا مرتضی وخانواده رو برداشته بود ن ورفته بودن اراک وبه اتفاق حمید وخانومشون وهمدیگه به کاشان وبعد اصفهان وبعدهم سمیرم...

لحظه بیاد ماندنی وجالبی بود بعد ازاون هم به اتفاق همدیگه رفتیم خونه و توی خونه مجردی خودمون با اصرار بچه هاا یه املت درست و حسابی درست کردیم و جای شما خالی نمی دونید چقدر با صفا بود..این نکته رو هم بگم که مرتضی و حمید و مهدی می خواستن من و محمدو از خونه بندازن بیرون ..چرا شو خودتون پیدا کنین دیگه ...بی خیال خلاصه اونشب هم یکی از پرخاطره ترین شب های زندگیم شدوو......وبعد از یه روز دور هم خداحافظی و هر کس به دیارش رهسپار شد....

                         پروردگار مهربانم...

 فقط توئی که اوج دوست داشتن از تو سر چشمه می گیردو وهمه عاطفه ها از عطوفت تو سرشارست...

دوستان ما را در هر کجا که هستن وباشن شاد شاد و در پناه مهربانیت خودت کمال ونور حقیقی را در درونشان زنده نگه دار و سلامت بدارشان ودوستی ها را نه بر اساس نفع وریا...بلکه بر اساس یکرنگی و یک دلی و پاکی پایدار بگردان..

انشاءا...

ببخشید سرتون رو درد آوردم ولی خوب ارزش خوندن و داشت...نداشت؟

به هر صورت باز هم معذرت ...

انشاءا... که همیشه در پناه مهربان خدای خوب شاد باشید وشادی را به همه هدیه کنین ...تا بعد....

                                                                             "گلستانه"

گاهت شکر ...آقا جواد گل سروموروگنده(چی نوشتم تونستین

بخونین) داره برا خودش پشتک میزنه..

...خدایا به همه ما اون درک وشناخت رو عنایت کن که این

همه لطفی که به ما ارزانی داشته ای را هیچگاه از ذهنمان

پاک نکنیم و درهمه حال بگوئیم سپاس پروردگاری را که

درک شناخت از خویشتن را به ما ارزانی داشته و ما را

همواره در پناه عطوفتش نگه داشته وانشاءا...خواهد

داشت...

   فقط: به شرطی که دستمون رو از دستهاش رها نکنیم ...

   همگی قول بدین..

                                                                                    " گلستانه"

دوستی را،آبیاریش کندوآنکه نمی خواهد بداند دوست داشتن را بستر بذر را

چراهگاهی برای چرندگان کند....

                                                                                               "" گلستانه""

سلام بر مهربون هائی که گاه گاهی مهمون باصفای کلبه من می شن...

راستش رو بخواین یه کم یعنی خیلی کم اعصابم خورده!!!

دیروز صبح اتفاق بدی برام پیش اومد...!!

اول از همه باید بگم :  نه یکبار نه ده بار بلکه هزاران بار....    

                                       الهی شکرا" لله

دیروز صبح طبق معمول همه روز ساعت ۷:۴۰ با ماشینم از خونه زدم بیرون برای رفتن به شرکت  ...

بعد از رفتن سراغ همکارم که با همدیگه بریم مکانی که روزهای پیش وایساده بود امروز نبود...و بعد از تماس متوجه شدم داخل بانکی که توی مسیرمون بود رفته ....خلاصه بعد از چند دقیقه معطلی اومد وسوار شد وساعت حدود ۷:۵۰ حرکت کردیم (البته هر روز ساعت ۷:۴۰ از شهر زده بودیم بیرون)

به هر صورت حرکت کردیم و ثانیه ای طول نکشید که رسیدم به یه پرایدی که کنار خیابون پارک شده بود

وهمین طور که به درب اول پراید رسیدم یه لحظه دیدم که ای ....وای.... یه پسر بچه یه باره مثه جت از جلوی کاپوت پرایددوید بیرون ومنم تا اومدم به خودم بیام وماشینو جمع کنم وترمز کنم و...یکباره اونی شد... که نباید می شد...!!!

یهو یه پسر رو دیدم که به کاپوت ماشین ضربه خورد و پرت شد روی کاپوت و بعد از چند تا پشتک حدود ۲ متری جلوی ماشین افتاد...و یه پلاستیک که پر از نبات بود هم پخش شد وسط خیابون...و... وای...چی شد...

یه لحظه فقط ماتم برده بود به اون پسر بچه که به صورت پشت افتاده بود وسط خیابون...وهمین طور خشکم زد....

تا من اومدم بیام تو حال خودم مردم دویدن وپسر بچه رو از روی زمین برداشتن و نگاهش میکردن ...

و پسر بچه هم که متوجه نبود که چی شد شروع کرده بود به گریه کردن...فقط یه لحظه که دیدم یه نفر بغلش کرده بود وداشت همینجوری نگاش می کرد و مات و مبهوت بود ....منم که اصلا" حال خودم رو نمی فهمیدم یه باره داد زدم بابا تو رو بخدا برسونیدش بیمارستون...توی همین حین که منم نمی تونستم ماشینو تکون بدم پسر رو برداشتن و توی همون پرایدی که کنار خیابون پارک بودگذاشتن و همراه همکارم به بیمارستون بردن...حقیقتا" هزار فکر توی اون لحظه از سرم پرید بیرون که چه بلایی سر اون طفل معصوم اومد ...خدایا فقط خودتی که می تونی نیگهش داری ...

منم همین طور جسته و گریخته داشتم قضیه رو برا اونائی که جمع شده بودن توضیح می دادم و ماشینا هم که پشت سرم صف شده بودن رو مردم هدایت می کردن به طرف دیگه ای خلاصه منم در حین اینکه شدیدا" نگران حال اون پسر بچه  بودم و نمی تونستم هم صحنه رو ترک کنم وبه بیمارستون برم فورا"زنگ زدم به راهنمائی رانندگی تا بیاد صحنه رو کروکی برداره و ماشینو از وسط خیابون آزاد کنن..

وماشاءا..از پست راهنمائی ورانندگی تا اومدن بیان منو زجر کش کردن...!!!

بگذریم...بالاخره بعد از کلی وایسادنو و نگرانی به جهت حال اون پسرو.. ...سرکارراهنمائی رانندگی اومدوبعد از گرفتن مدارکم یه خط خطی کوچیک توی دفترش کرد و گفت ماشینو بزار کنار...ومنتظر باش تا گشت کلانتری بیاد وبعد سوار شدو رفت....

منم ماشینو گذاشتم کنار و با این که توی نگرانی شدیدی بودم که چی بر احوال اون پسر اومده ودائم لحظه برخورد اون با ماشین جلوی چشمم بودومنتظرخبری ازحال اون پسر بودم  یه باره همکارم از بیمارستون تماس گرفت و گفت نگران نباش خداروشکر حال اولیه پسر خوبه وشکستگی نداره ودکتر داره بقیه مراحل آزمایشات رو پیش می بره وعموش هم پیشش هست  ...ومن هم به لحاظ حجم کاری بالا توی این روزها به همکارم گفتم شما برید شرکت من زود خودمو می رسونم بیمارستون خلاصه بعد از کلی کلنجار رفتنو و تعارف و ...همکارمو راضی کردم که بره شرکت ...راستش یه خورده خیالم راحت شد ولی بازم فکر کردم شاید همکارم به خاطر اینکه به من آرامش بده اینجوری گفت و...بالاخره گشت کلانتری نیومد ومنم طاقت نیوردم و به سوپری کنار خیابون سپردم اگه گشت کلانتری اومد بگه رفتم بیمارستون.....

 سریع خودمو رسوندم به بیمارستون..وهمینطور نفس زننون از محوطه بیمارستون رفتم به قسمت اورژانس و اطاقها رو یکی یکی سرک کشیدم ولی از اون پسر خبری نبود...یه لحظه فکر کردم خوب اگه باشه باید اینجا باشه دیگه...نکنه حالش خیلی وخیم بوده و بردن اطاق عمل ...همین طور با خودم هزار فکر کردم و بعد رفتم قسمت سوپر وایزر اورژانس و سئوال کردم پسر تصادفی که تازه آوردن کجاست؟

اونم گفت بردن رادیو لوژی عکس بگیرن...بازم یه خورده خیالم راحت شد و سریع بادویدن ملایم ر فتم قسمت رادیو لوژی و همین طور که وارد شدم اون پسر رو دیدم که روی ویلچر نشته بود ودو نفر داشتن باهاش گپ می زدن و همین طور که خودمو آروم رسوندم کنارشون دیدم یه نفر از اونا داشت در مورد چطور رد شدن ازعرض خیابون برا اون پسر توضیح میداد...که اول دست راستتو میبینی و.....

توی همین حین شخصی که باهاش بود وداشت براش توضیح میداد موبایلش زنگ خورد و رفت بیرون و منم دستم رو روی سر اون پسر گذاشتم وبا صحبتهای بریده  گفتم حالت چطوره عزیز..چیزی که نشده...درد که نداری..می تونی راه بری..اسمت چیه؟ گفت محمد جوادودر همین حین  که مسئول رادیولوژِ چند تا عکس رو آورد و صدا کرد فلانی ..منم سریع رفتم و ازش گرفتم و فوری پرسیدم چیزی نشده خانم؟  گفت: به دکترش نشون بدین..

منم عکسا رو گرفتم و ویلچرروحرکت دادم به سوی اورژانس و بردم روی تختی که خانم پرستار هدایتم کرد..وپسر رو خوابوندیم روی تخت و بعد از وصل سرم و غیره..در همین حین یه نفر اومد توی اتاق ...همون نفری که توی رادیولوژی داشت درس راهنمائی ورانندگی بهش میداد..!!(نوش دارو بعد از ...)آخه یکی نبود بگه عزیز من این درساو رو حالا نباید بهش بدی اینا رو قبلا باید باش کار می کردید که حالا همچین اتفاقی نیوفته...هر چند این درسا رو من هم گوش نکرده بودم....بگذریم بعد از کمی صحبت فهمیدم عموی جواده ومن دوباره شروع کردم به توضیح دادن ماجرا که به خدا اصلا"  جواد به این طرف و اونطرف خیابون نگاه نکرده بودویکباره پرید ..وغیره...

عکسای رادیولوژی رو برداشتم به همراه عموی جواد بردیم تا دکتر شیفت روی اون  نظر بده ودکتر هم گفت این عکسا که چیز خاصی رو نشون نمیده ولی به صورت باید تحت مراقبت باشه...

بعد ازاینکه رفتم اتاق جواد وبعد چند دقیقه صحبت با عموی جواد من گفتم که امروز من هستم و دیگه شرکت نمی رم شما اگه کاردارین برید..که از قرار معلوم دبیر بود و کلاسهاشون توهوابود و من احساس کردم که خیلی نگران کلاسهاشون هستن و بالاخره با اصرارزیادایشون رو راضی کردم که بره برسه به کلاسهاش...ورفت...

بعد از مدتی دیدم از کلانتری اومدن و شرح حادثه رو پرسیدن و مدارک ماشینو گرفتن وبهم گفتن امروز حتما"یه سری به کلانتری بزنموبعد رفتن....

توی اون اتاق من موندم و یک سرم آویزون به دست و چهره ترسیده جواد که فقط ذل زده بود توی چشمهای من...ومن هم ذوم می شدم توی چشماش ...نمی دونم انگار چشماش داشتن باهام حرف می زدن...انگاردنبال چیزگمشده ای بود...کم کم شروع کردم باهاش صحبت کردن ..از خودش پرسیدم..

از پدرش وخانوادش ....انگار با زبون بی زبونیش و صحبت چشماش داشت خیلی چیزها رو بهم می فهموند!!شاید کم  تعهدی پدر ومادر و کمبود محبت اطرافیان به خودش رو داشت با نگاهاش بهم می فهموند...آخه با چند تا سئوال متوجه شدم که پدرش به خاطر مشکلات مالی آواره غربت و مادرش هم به خاطر همون مشکلات مالی که پدرش داشته بوده رفته بود خونه پدریش...!!!!

خوب بااین حساب تکلیف این بچه معصوم چی بوده ...بازم سئوال کردم واون به همه سئوالهام بی کم کسر پاسخ میداد..انگار من معلم بودم واون شاگرد....بالاخره فهمیدم که فعلا" باعموش و مادربزرگش زندگی می کنه...ولی خوب  یباره دلم براش سوخت وته دلم خالی شد..ولی من فکرم پر از علامت سئوال بود وهمین طور بهش نگاه می کردم واون هم نگاه می کردومن همینطور که بهش نگاه می کردم توی چشماش لبخند میزدم ولی با خودم میگفتم ما آدمها دیگه کی هستیم بابا..طفل معصوم چطوری می تونه با همه بی عاطفه ای از طرف پدر ومادر اونم توی این سن واقعا"دلشو به چی خوش کنه...واقعا" تعهد پدر ومادر به فرزند اونم توی این سن چی شده مگه نه اینه که پوست وتن واستخوانشون از اوناست ....بگذریم صحبت از تلاش توی درسهاش وغیره..اونو سرگرم می کردم و حواسم به سرمی که بهش وصل بود ..

وهراز گاهی که چشمم بهش می افتاد میدیدم صاف ذل زده توی چشمای من ..نمی دونم توی نگاه من چی پیدا کرده بود ولی اینم می دونم که هر کاری که بهش می گفتم انجام می داد وبه حرفهام گوش می کرد....

دکتر بخش کلیه آزمایشاتی که مربوط می شدن به چک بدن رو انجام دادوبعد از مدتی اومد و گفت از نظر من هیچ مشکلی برای جواد پیش نیومده فقط آزمایش ادرار روهم بگیرید و وخداروشکر سالمه ومی تونید مرخصش کنین...

بالاخره ساعت حدود ۵/۱ تا ۲ بود که عموی جواد هم اومد وسوپر وایزر بخش هم جواب ادرار رو از آزمایشگاه دنبال کرد وبالاخره جواب اومد وباز هم خداروشکر از اون لحاظ هم هیچ مشکلی نداشت وبعد از انجام مراحل اداری آقا جواد رو با چند تا خراش جزئی روی صورتش صحیح وسالم مرخص کردیم و به خونه بردیم...

بعد از ظهر اون روز با آقا صادق عموی جواد رفتم کلانتری و ستوان وقت به آقا صادق (عموی جواد)گفت اگه شکایتی از ایشون دارین بنویسید واگه نه این رضایت نامه رو امضاءکنین...بعد از مدتی که ستوان متوجه شد که ایشون پدرجواد نیست پرونده رو بست و گفت حتما"باید پدر آقا جواد باشه تا رضایت بده ....

من هم گفتم اشکالی نداره اتفاقا"پدر ایشون بیاد من هم راحتر ومطمئن تر هستم...

فقط مشکلی که این وسط بود نبود پدر جواد در شهر بود که بعداز گرفتن سراغ از صادق متوجه شدیم برای کار رفته به یکی از روستاهای شهر که حدود ۱۳۰ کیلومتر با شهر فاصله داشت واون شب بی خیال شدیم و صبح زود حرکت کردم وپدر جواد رو پیدا کردم وبه شهر برگشتیم...البته قضیه رو تا اومدنش خبر نداشت ولی در ...

ادامه....                                                                                   

                                                                                  " گلستانه"

فقط..........

            همین و بس....

                                                                                                                    " گلستانه"

مانند کودکان ساده دل باشیم ، تا شاید بتوانیم پرده ها و حجابهای پوشاننده حقایق را به کنارزده و از دریای معرفت الهی ماهیان معارف را صید کرده و با آنها همبازی شویم.

                                                     ان شاء الله

سلام به دوستای گلم...

کم کمک داره تموم میشه....

می بینید چقدر مفت ومصلا ماه رمضون داره تموم میشه..!!!!

آخ...آخ.. یکی نیست که بگه توی این ماه قشنگ چیکارا کردیم که حداقل با ماه های

قبلی تفاوت داشته باشه...

یکی نیست که گوشمون رو بپیچونه و بگه بابا این ماه یکطرف و یازده ماه دیگه هم

یکطرفااااا..!!!حداقل این ماه رو برای خودت نگه دار...!!!

هر چه بخواهی توی این ماه هست...

عرفان ...معنویت...بخشش...وخلاصه هر صفت خوبی که هست از طرف خدا هدیه به

ماست..!!!

ولی کو آدمهایی که چشم بصیرت داشته باشن وتحویل بگیرن ...

 خدای راشکر وسپاس که توی این آشفته بازار زمونه و کمرنگی حس های قشنگ

ماه رمضون  قدیم ندیمااا با اون صفای بیش از حد پدر بزرگ هاااا و مادر بزرگ ااا و....

خدای خوب اون لطف رو بهمون داشته که حداقل ترین کار روبرای ادای سپاسش

(بستن دهان )بجا  آوردیم..شکر..

هر چند می دونم دوستای گلم خیلی خیلی از من سبقت گرفتن و عرض ارادت

خودشون رو به مهربان خدای بزرگ ارزانی داشتن ولی همین هم برای من بس که

دعایی هم به حال من جا مانده از قطار نور

 وبرکت داشتن...ممنونم...

راستش رو بخواین خیلی گرفته ام...دلتنگم ... شرمگینم...

از اینکه نتونستم استفاده کافی رو ببرم...

از اینکه بعضی از آدما رو میبینم که حتی کوچکترین حرمتی برای این ماه زیبا قائل

نمی شن ...

آخه عزیزمن یه خورده حیا اونم نه در برابر بنده خدا بلکه در برابر خو خدا مگه چه

اشکالی داره...

بابا حداقل اگه هیچ کسی رو هم قبول نداشته باشی حداقل خالق خودتو که قبول

داری ...

حداقل به خاطر تنها یگانه هستی حرمت این ماه رو نگه دارین و کم فکتون رو در ملاء

عام بجنبونید..!!!

مگه مولایمون حسین نگفته که:

                                  ""اگر دین ندارید آزاد مرد باشید""

خوب اونائی که نمی تونن روزه بگیرن امر الا حده..ولی خوب حرمت رو هم می تونن

حفظ کنن!!

اونائی که میتونن روزه بگیرن هزار تا دلیل و توجیه می یارن که نمیدونم واقعا"

سخته !!!           

...نمیدونم حکومت کاری کرده که اعتقادمون هم سست شده و...!!!!!!!!!!!

نمیدونم اصل اینه که دلت صاف باشه و..!!!!

نمیدونم کارمون خیلی سخته و ...

و....و....و...

خوب عزیز من نگیر بابا...مگه کسی شاکی می شه ...

نه خدا ونه بنده خدا نیاز به روزه شما دارن...

ولی این وسط شمائید که چند مرده حلاج بودن خودتون رو به کسی که ادعای

بندگیش رو میکنین ثابت

میکنین...

شاید بگین که توچرا ناراحتی؟

  هر کسی را بر اساس عملکرد خودش سئوال میکنن..!!!

ولی به خدا حرف دل من اینه که بنده های خوب خدا...

به هزاران دلیل اگه میخواهید روزه نگیرید ویا نمی تونید بگیرید حداقل یک کارر

ومیتونید انجام بدین..

حرمت و بزرگی و عظمت و زیبائی این ماه رو حفظ کنین و نگذارین به واسطه گذر

زمان این ماه زیبا

وعرفانی برای نسلهای آتی هیچگونه معنویت ورنگ وبوئی نداشته باشه....

ولی با حفظ کردن حرمت اون حداقل عظمت و بزرگیش همواره در دلها و یاد ها

ماندگار ماند...

خوب چه میشه کرد ..اینم یه جور از خود دور شدن دیگه ..

انشاءا... مهربان خدای خوب همین اندک را در حد وسق از ما قبول گرداند...وبه ما

توفیق هر چه بیشتر شناخت خود وخودش  به جهت رسیدن نور الی ا... در روزهای

آتی زندگی وماه های بعد را به ما هدیه نماید...

خدای مهربان لیاقت همواره بودن در کنار خوبیهایت را به ما عطا فرما...

پروردگار بزرگ :

         حس خوب بودن ....

                                      مهربان بودن...

                       همواره شکر گزار بودن در برابر                                                       

                                                           نعمتهایت..

               را به همه بنده گانت عطا فرما...

ومارا از بند وزنجیر های ابلیس که همواره در هر شرایطی ودر هر موقعیتی منتظر

شکار ماست را از

وجودمان دور سازوماراپیروز میدان نما...

      تا سعادت حقیقی را از آن خود نمائیم...انشاءا...

                          ""دوستان خوبم منو از دعای خودتون محروم نکنید""

                                              " آمین یا رب العالمین"

                                                                                "" گلستانه""

ازخودم بگویم.....

ازخودی ....که ناگاه ازخودبی خود می شود....

ازخودی ..که ناگاه خود رابرفراز بلندی ها می بیندوناخواسته خود رابه فرو می کشاند...

ازخودی ..که وجودمان ازوجود خود اوست..

ازخودی.. که عرفانیت روحمان از آن اوست ...

ازخودی که همیشه از خود می گریزیم..!!!

از خودی که گاه گاهی به خود بازمی گردیم..!!

ازخودی که ازخودزنجیری از اسارت به فکرمان بسته ایم ووجودمان رابه باد هدیه....!!!!!!!

ازخودی که گاه گاهی اندیشه و وجودمان راکسی می دزددوخود بی خبریم ...

آیا می شود پیداکرد؟؟؟

اندیشه را...

                  فکر را...

                                 عرفان را....

                                           حقیقت وجود را....

پس اگروجودماازمهربان پروردگاراست چرا باید به خود بازنگردیم...

روزگار به من ثابت کرد...

تا موقعی که خود رابه اندیشه عرفانی خودمان بسپاریم لذت عجیبی راحس میکنیم ...

اما....

مواقعی که ازخود دور میشویم خواه یا ناخواه ازخالق هستی مان هم دور میشویم...

و آنگاه چه می شود؟؟؟

تنهائی...

           سردرگمی...

                      ودرآخر....

 فـ............ن...........ا و پـــــــــــــــــــــــوچــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی

چه می شد که خود راهیچگاه گم نمی کردیم؟؟؟

پروردگارمهربانم...

یگانه هستی بی همتایم...

خالق وجود پرارزش ما.......

شناخت حقیقی ازخود رابه ما هدیه فرما ...

           تا  خود  را  بشناسیم....

وهر که خود را شناخت آنگاه می تواند وجود نامتناهیت را درک کند...

                  و هر که خود رابی ارزش سازد  ....

هیچگاه تورا نشناسد....

ودر گمگشتگی خودش خواهدماند..........

مهربانم ...

                         مارابه حال خودمان وا مگذار ...

خوب من ...

مارراهمواره در زیر چتر آرامش حقیقی خودت محفوظ دار....

        مهربان پروردگارم ...

   با خود بودن را به ما بیاموز..

                  تا......

              ....با تو بودن را دریابیم....

                                                                                  " گلستانه"

وچه خوب گفت سهراب............

خانه دوست كجاست؟

در فلق بود كه پرسيد سوار

آسمان مكثي كرد

رهگذر شاخه نوري كه به لب داشت

به تاريكي شبها بخشيد و به انگشت

نشان داد سپيداري و گفت

نرسيده به درخت

كوچه باغي است كه از خواب خدا

سبزتر است

و در آن عشق به اندازه پرهاي صداقت آبي است

ميروي تا ته آن كوچه

كه از پشت بلوغ سر به در مي آرد

پس به سمت گل تنهايي مي پيچي

دو قدم مانده به گل      

پاي فواره جاويد اساطير زمين مي ماني

و تو را ترسي شفاف فرا مي گيرد

كودكي مي بيني

رفته از كاج بلندي بالا

جوجه بر مي دارد از لانه نور

و از او مي پرسي 

 خانه دوست كجاست؟

                                                 ""سهراب سپهری""